Vervelend in plaats van vrijheid

Sinds de aanslagen op de Twin Towers in 2001, mogen we in het vliegtuig geen plastic flesjes met vloeistof meer meenemen, tenzij we deze na de douane, tegen een hoge prijs kopen. Vervelend, maar niet meer dan dat.

Nu zitten we in de nasleep van een ander soort crisis, eentje die al anderhalf jaar duurt en waarin wereldwijd veel, veel meer slachtoffers zijn gevallen, dan 100 of 200  Twin Tower-aanslagen bij mekaar. Er moet er in Nederland en veel andere landen een coronapaspoort ingevoerd worden, om bij het samenkomen van grote groepen mensen vast te stellen, dat deze mensen óf gevaccineerd zijn, óf onlangs corona  gehad hebben, óf zeer onlangs een test hebben gedaan, die bewijst dat ze op dat moment geen corona hebben. Ook kunnen we met dit paspoort, zoveel mogelijk het internationale reisverkeer weer normaal hervatten.

Een noodzakelijk A-B-C-tje, zo’n paspoort, zou je denken.  Een maatregel die past in de ‘stomme dingen’  die we meegemaakt hebben sinds de uitbraak van dit stomme virus, zoals de avondklok, de mondkap en doventolken op persconferenties. Vervelend, maar noodzakelijk, om zo snel mogelijk het vervelende op te laten houden.

Maar als er stomme dingen plaatsvinden, dan heb je mensen die die stomme dingen in stilte doormaken, hun lot in stilte dragen en je hebt de mensen die de stomme dingen, nog stommer weten te maken, door niet mee te werken aan de oplossingen voor die stomme dingen. In dit geval zijn dat de zogenaamde “vaccinweigeraars”,  door zichzelf soms ook wel “vrijheidsstrijders” genoemd.

Je herkent deze mensen op Facebook vaak aan het feit dat zij hun huisdier als profielfoto hebben ingesteld, dan wel de Nederlandse vlag, of een foto met bloemen die onscherp zijn gefotografeerd, met daarop een levensspreuk als “Alles mag er zijn”.  Want dat is het; een bonte gelegenheidscoalitie van  eenzame dierenliefhebbers, hooligans, en zwevers.  Zij eten wel frikandellen, slikken paracetemol en als zij naar Thailand op vakantie gaan nemen ze wel uit voorzorg een tetanus-prik, maar zodra het over een corona-vaccin gaat, dan weigeren ze ineens fel, want “je weet niet wat erin zit” of “het voelt niet goed”.

Prima zou je zeggen, die mensen moeten er blijkbaar ook zijn, je hebt de vrijheid om je niet te vaccineren. Maar met de invoering van de coronapas moeten deze mensen zich voortaan gratis gaan testen, voordat zij een evenement, theater, restaurant of cafe willen bezoeken en dat is vervelend.  Zeker in het geval van de horeca, ook in het handhaven, echt vervelend, weer een stom ding erbij in deze stomme tijd.

Maar het woord ‘vervelend’, wordt tegenwoordig gauw verward met het woord ‘vrijheid’.  Grote woorden worden van stal gehaald om het vervelende gevoel te omschrijven dat de coronapas oproept, zoals ‘dictatuur’,  ‘nazi-praktijken’ en helaas zelfs ook ‘jodenvervolging”.   Het ontbreekt deze mensen blijkbaar aan besef van de maat der dingen.  Ze beschouwen zichzelf als een vrijheidsstrijder, zijn een soort Anders Breivik-light, de vrijheidsstrijder die alleen zelf de vijand ziet.  Je zou ze bijna op snuffelstage willen sturen naar Wit-Rusland, Afghanistan, Noord-Korea, of één van de vele vele andere landen ter wereld, waar het pover is gesteld met vrijheid en mensenrechten, om te ervaren wat een dictatuur werkelijk is. Om ze eens een  échte vijand te geven, want nu dragen ze niets bij aan de oplossing van de problemen, ze veroorzaken alleen maar overlast.

Ondertussen zijn er in Nederland bekende cabaretiers, met goedgevulde bankrekeningen, die het nodig vinden deze ‘vrijheidsstrijders’ een hart onder de riem te steken, door weigeren op te treden met een coronaos, of door op alternatieve lokaties op te gaan treden om zo de coronaregels te omzeilen.

Deze acties zullen niets maar dan ook niets bijdragen aan het sneller tot een einde brengen van deze vervelende kuttijd vol stomme dingen, sterker nog; het zal de vrijheidsstrijders alleen maar sterken in hun denkbeeldige strijd met hun denkbeeldige vijanden en deze stomme tijd voorlopig nog stommer maken.

Ik hoorde gister een oude joodse mevrouw op de radio (niet 100% NL), die in de Tweede Wereldoorlog ondergedoken had gezeten, op een zolderkamertje in Amsterdam, in haar eentje, in doodsangst. Ze zei dat iedere keer als ze nu mensen hoort roepen: ‘Ze pakken onze vrijheid af!”, of “Het lijkt hier wel een dictatuur!”, dat er “een enorme woede in haar schiet”. “Welke vrijheid?!”, riep ze uit. Inderdaad; welke vrijheid?

Ik en vele andere artiesten, die diep in het rood staan, zijn blij dat we na 1,5 jaar zonder inkomen, straks weer op kunnen treden voor volle zalen en  mogen denken, zeggen, voelen, spelen en maken wat we willen en dat, met een beetje moeite, iedereen daarbij kan zijn.

Dat is niet vervelend, dat is de vrijheid.