Het kerstkaartensneeuwbaleffect

Bij iedere kerstkaart op de deurmat denk ik steevast: “Godverdomme… Wie heeft het nou weer in z’n hoofd gehaald om zo’n k**kaart te sturen?!”

 

Hoezeer ik dit jaar hoopte uit de vicieuze cirkel van kerstkaarten te blijven door te zijn verhuisd,  vallen ze ook dit jaar weer gewoon op de deurmat.  Soms zijn ze heel klein, in een klein envelopje gestoken, alsof een dwergenvriend er eentje heeft gestuurd, helemaal uit dwergenland. Soms zijn het hele grote, met glitters op de voorkant rondom een kitscherige kerstboom. Wat het formaat ook is, hoe ze er ook uit zien, ik haat ze allemaal.

 

Vroeger plakten mijn ouders de door ons ontvangen kerstkaarten op een rood kerstlint en zo onstond er een lange vreugdesslinger die rond de deurpost van de keukendeur werd geplakt. Als kind maakte dat grote indruk op me, al die verschillende kerstkaarten, vooral die van mijn ooms uit Australie en Canada, wiens kaarten de halve wereld over waren gereisd en die nu bij ons rond de keukendeur hingen. Hoeveel mensen kenden ons wel niet en dachten aan ons tijdens de kerst. We genoten van al dat mondiale contact en die aandacht, met kerst kwam de wereld samen. Maar nu is er internet, zijn er social media en is de wereld tot vervelens toe samen.

 

Tegenwoordig betekent een kerstkaart ontvangen maar 1 ding: Dat je er eentje terug moet gaan sturen, anders ben je een lul. Dat is namelijk het hoogst haalbare in dit kerstkaartenspel: Dat je geen lul bent.  Dus moet je dus een kerstkaart gaan kopen, een Post.nl-punt zien te vinden, waar je dan meteen zo’n heel velletje postzegels van ze moet kopen, die de rest van het jaar liggen te vergelen onderin je bureaula. En als dat gedoe dan  eindelijk achter de rug is en jouw kaart is ontvangen door de ander, dan eindigt het allemaal met een saai gelijkspel:  1 – 1, in kerstkaarten. Niemand is een lul, niemand wint, niemand verliest, behalve de kerstkaartenindustrie en Post.nl.

 

Dan heb je ook nog  ‘de digitale kerstkaart’, die je per e-mail ontvangt van mensen, lekker makkelijk!  Kijk, dat vind ik dus vals spelen. Hoe erg ik het ook vind om fysieke kerstkaarten te ontvangen, er is nog altijd niets ergers dan een  lullige, door de computerdebiel des huizes tot kerstkaart bewerkte familiefoto in je mailbox aan te treffen.  Wat moet je daar nou weer mee? Uitprinten en op de w.c. hangen, voor je als je niet kunt schijten? Stuur dan gewoon niks!

 

Hier op de pier in Almere krijgen we nu ook iedere dag ongevraagd kerstkaarten van de buren in de bus geduwd. Nummer 2, staat er dan in geschreven. Of nummer 8. Wij zijn net nieuw hier en willen niet de nummer Lul van de buurt worden, dus heb ik vandaag bij de Primera de aller-lelijkste kerstkaarten gekocht die ik kon vinden en die gaan we nu bij alle buren in de bus duwen,  met ons huisnummer erin, hopen dat het daarmee stopt.   Maar omdat we niet meer precies weten van welke buren we er wel of niet al eentje hebben gehad,  doen we er bij allemaal eentje in de bus, waardoor we hierna waarschijnlijk nog meer kaarten terug gaan krijgen en zo dendert de kerstkaartensneeuwbal maar door en door richting het nieuwe jaar, want niemand wil nou eenmaal een lul zijn!!  Zeker niet met kerst.

 

Ik zou zeggen: Zet hem op de komende dagen, het wordt vanzelf de 27ste!